عصبیم و کم حوصله شدم، نمیدونم تو حالت بقا رفتم یا چیز دیگه ولی به کسی اهمیت نمیدم، ناراحتی و مشکلات کسی برام مهم نیست و هرچقدر هم بهم میگن یه مشکل داری نمی‌فهمم چه مشکلی دارم. 

معمولا وقتی حالمون خوبه و کارمون جوره برای همه معلم انگیزشی و پرورشی میشیم ولی وقتی خودمون تو موقعیت نا مطمئن گیر میکنیم چی؟ اونموقع حوصله نصیحت کردن داریم؟ یا صبر و شکیبایی؟... 

گاهی مثل الان از مسیر منحرف میشم و حس میکنم هیچ‌کس حواسش به من نیست، زمان میگذره، تاریخ ها رد میشن، اوقات تلف میشن و آدما ازم ناامید میشن. آینده هولناک به سمتم میاد و من آماده نیستم. ذهنم به هم میریزه انگار که می‌خوان جون به جونم کنن ولی خبری نیست نه؟ شایدم هست نمیدونم. با صدای انفجار از خواب بلند میشم، به این فکر میکنم که حالا که از کارم دست کشیدن به اندازه کافی دارم برای کار پیشنهادی تلاش می‌کنم؟ یا کلا تنبلانه نشستم که وقت بگذره؟ این موقع سرگرمی صرفا پاداشیه برای یه روز پر تلاش نه گذران وقت. مخصوصا وقتی به جوانی نزدیک میشی و از نظر موقعیت زندگی باید تثبیت کنی که کجا ایستادی و میخوای بیاستی. 

اینترنت ها قطعه و با تنها رفیقم بیشتر از  600 ساعته که حرف نزدم. 

هر شب میگم یازده بخوابم که صبح زود بلند شم و این خیال باطله چون هر روز ده به بعد بیدار میشم و مرد شور این روتین اشتباه رو ببرن. 

میگم مطالعه میکنم ولی دارم تو بلاگیکس بین سه تا وب هام میچرخم که ببینم کی کامنت داده یا تو گیمفا یا آپارات، خیلی کس مهمی هستم مثلا 

کاش با جنگ زمان هم می‌ایستاد. 

بیخیال نیستم ولی انگار از بابت چیزی نگرانم که باعث میشه به کسای دیگه فکر نکنم. احتمالا یه روز به خودم بیام و بگم من حالم خوبه! ولی ببینم کسی اطرافم نیست... 

خودم رو برای بقا در بدترین سناریو ها آماده میکنم درحالی که جلوی اتفاق افتادن بد ترین سناریو هارو نمیگیرم، شاید من نآرام، محیطی که از من اثر گرفته بوده رو هم نآرام میکنه مثل یک جمع، یک اتاق یا یک دوست. 

و من فقط میخوام یه مدت دنیا وایسه تا بفهمم کجام. تو این اوضاع مدیریت کردن چالش برانگیز میشه و گاهی سخت، تاجایی که به دور و اطرافیان میگی همتون گمشید ولی ممکنه یه روز که حالت بهتر شد متوجه شی واقعا گم شدن! چون اونها بر باور به تو کنارت بودن و حالا تو آهنربای معکوس این جهانی 

لعنت به این بدن که اینقدر به خواب علاقه داره. 

و لعنت به چند تا چیز دیگه